İş sözleşmesi sürekli borç ilişkisi doğuran bir sözleşme olduğundan, sözleşmenin kurulmasından sonra çalışma hayatının ihtiyaçlarına bağlı olarak çalışma koşullarının değiştirilmesi ihtiyacı ortaya çıkabilir. İşveren, işletmenin organizasyonunu düzenleme, işin yürütülmesini sağlama ve işyerindeki çalışma düzenini belirleme yetkisine sahiptir. Bu yetki, işverenin yönetim hakkı olarak ifade edilmektedir.
Ancak yönetim hakkı, işverenin iş sözleşmesinin temel unsurlarını tek taraflı olarak değiştirebilmesine imkan tanıyan sınırsız bir yetki değildir. İşçinin görev tanımının değiştirilmesi, ücretinin veya ücret eklerinin azaltılması, çalışma saatlerinin ağırlaştırılması ya da başka bir işyerine nakledilmesi gibi işlemler, somut olayın özelliklerine göre çalışma koşullarında esaslı değişiklik oluşturabilir.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi, işverenin çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapabilmesini belirli şekil ve süre koşullarına bağlamıştır. Buna göre işveren, esaslı değişiklik önerisini işçiye yazılı olarak bildirmeli; değişikliğin işçiyi bağlayabilmesi için işçinin bu öneriyi altı iş günü içerisinde yazılı olarak kabul etmesi gerekmektedir.
Bu düzenleme, işverenin işletmesel ihtiyaçları ile işçinin çalışma koşullarının korunması arasındaki dengeyi sağlamayı amaçlamaktadır.
1. Çalışma Koşulları Kavramı ve Hukuki Kaynakları
Çalışma koşulları, işçinin iş görme edimini hangi şartlar altında yerine getireceğini belirleyen ve iş ilişkisini düzenleyen bütün koşulları ifade eder. Bu kapsam yalnızca işçinin ücretini veya görevini değil, iş ilişkisinin yürütülmesine ilişkin diğer hak ve yükümlülükleri de içerir.
Çalışma koşullarının kaynakları şu şekilde sıralanabilir:
- Bireysel iş sözleşmesi,
- Toplu iş sözleşmesi,
- İş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmelikleri,
- İşveren tarafından hazırlanan iç düzenlemeler,
- İşyeri uygulamaları,
- İş mevzuatından doğan emredici hükümler.
Özellikle işyeri uygulamaları, çalışma koşullarının belirlenmesinde önemli bir yere sahiptir. İşverenin belirli bir uygulamayı sürekli ve düzenli biçimde gerçekleştirmesi, işçiler bakımından bu uygulamanın çalışma koşuluna dönüşmesine neden olabilir.
Örneğin işverenin uzun yıllar boyunca işçilere düzenli olarak yakacak yardımı, yemek yardımı veya belirli bir prim ödemesi yapması, koşullarına göre işyeri uygulaması niteliği kazanabilir. Bu durumda işverenin söz konusu ödemeyi tek taraflı olarak kaldırması, çalışma koşullarında esaslı değişiklik oluşturabilir.
Yargıtay da çalışma koşullarının yalnızca yazılı iş sözleşmesi hükümlerinden ibaret olmadığını; personel yönetmelikleri ve işyeri uygulamalarının da bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiğini kabul etmektedir.
2. Çalışma Koşullarında Esaslı Değişiklik Kavramı
4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesinde esaslı değişikliğin açık bir tanımı yapılmamıştır. Bu nedenle değişikliğin esaslı olup olmadığı, iş ilişkisinin özellikleri ve somut olayın koşulları dikkate alınarak belirlenmektedir.
Bir değişikliğin esaslı sayılabilmesi için genel olarak iş sözleşmesiyle belirlenen çalışma koşullarında işçi aleyhine önemli bir farklılık meydana gelmesi ve iş sözleşmesiyle kurulan dengeyi etkilemesi gerekir.
Değişikliğin esaslı olup olmadığı değerlendirilirken şu hususlar dikkate alınmalıdır:
- İşçinin mevcut çalışma koşulları,
- İş sözleşmesinde yer alan düzenlemeler,
- İşyerindeki yerleşik uygulamalar,
- Değişikliğin işçi bakımından doğurduğu sonuçlar,
- İşçinin mesleki konumu ve görev tanımı,
- Değişikliğin kapsamı ve süresi,
- İşverenin yönetim hakkının sınırları,
- Dürüstlük kuralı ve hakkaniyet.
Esaslı değişiklik değerlendirmesinde yalnızca değişikliğin şekli değil, işçi üzerindeki fiili ve ekonomik etkisi de önem taşır.
Örneğin işçinin unvanı değiştirilmemiş olsa bile, önceki görevinden önemli ölçüde farklı, daha düşük nitelikli veya mesleki konumunu olumsuz etkileyen bir işte çalıştırılması esaslı değişiklik oluşturabilir.
3. Çalışma Koşullarında Esaslı Değişiklik Oluşturabilecek Haller
3.1. Ücretin ve Ücret Eklerinin Azaltılması
Ücret, iş sözleşmesinin temel unsurlarından biridir. İşçinin ücretinin tek taraflı olarak azaltılması, kural olarak çalışma koşullarında esaslı değişiklik niteliğindedir.
Ücrette meydana gelen değişiklik yalnızca çıplak ücret üzerinden değerlendirilmemelidir. İşçinin düzenli olarak elde ettiği ve çalışma koşuluna dönüşmüş bulunan prim, ikramiye, yemek yardımı, yol yardımı ve benzeri menfaatlerin kaldırılması veya azaltılması da esaslı değişiklik oluşturabilir.
Örneğin işçiye her ay düzenli olarak ödenen 5.000 TL tutarındaki yol yardımının işveren tarafından tek taraflı olarak kaldırılması, somut olayın özelliklerine göre İş Kanunu’nun 22. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.
Bununla birlikte her ödeme aynı hukuki niteliğe sahip değildir. Ödemenin sözleşmesel bir hak mı, işyeri uygulaması mı yoksa koşulları gerçekleştiğinde doğan değişken bir menfaat mi olduğu ayrıca incelenmelidir.
3.2. İşçinin Görev ve Unvanının Değiştirilmesi
İşçinin görev tanımında yapılan değişiklikler, esaslı değişiklik uyuşmazlıklarının önemli bir bölümünü oluşturmaktadır.
İşverenin işçiye benzer nitelikte, mesleki konumunu ve çalışma koşullarını olumsuz etkilemeyen görevler vermesi her durumda esaslı değişiklik sayılmaz. Ancak işçinin uzmanlık alanı dışında çalıştırılması, daha düşük nitelikli bir göreve geçirilmesi veya mesleki kariyerini olumsuz etkileyecek şekilde görevlendirilmesi esaslı değişiklik oluşturabilir.
Örneğin yönetici pozisyonunda çalışan bir işçinin herhangi bir işletmesel gerekçe ortaya konulmaksızın daha alt seviyedeki bir göreve geçirilmesi, yalnızca görev değişikliği olarak değerlendirilemez. Değişikliğin işçinin statüsü, sorumlulukları, ücreti ve mesleki itibarı üzerindeki etkisi birlikte ele alınmalıdır.
3.3. İşyerinin Değiştirilmesi ve Nakil
İşçinin çalıştığı işyerinin değiştirilmesi de esaslı değişiklik oluşturabilecek durumlardandır.
Ancak iş sözleşmesinde işverenin farklı işyerlerinde görevlendirme yetkisi tanınmış olması, her nakil işlemini kendiliğinden hukuka uygun hale getirmez. Bu yetkinin dürüstlük kuralına uygun kullanılması gerekir.
İşçinin başka bir şehirde veya uzak bir işyerinde çalıştırılmasının ulaşım, barınma, aile hayatı ve ekonomik koşullar bakımından doğuracağı sonuçlar değerlendirilmelidir.
İşverenin nakil yetkisini işçiyi zor durumda bırakmak veya iş sözleşmesini sona erdirmeye yöneltmek amacıyla kullanması, hakkın kötüye kullanılması niteliği taşıyabilir.
3.4. Çalışma Sürelerinin ve Çalışma Düzeninin Değiştirilmesi
İşçinin çalışma saatlerinin değiştirilmesi, vardiyalı sisteme geçirilmesi veya gece çalışmasının sürekli hale getirilmesi de somut olayın özelliklerine göre esaslı değişiklik oluşturabilir.
Örneğin gündüz çalışması esasına göre istihdam edilen bir işçinin sürekli gece vardiyasında çalıştırılmaya başlanması, işçinin sosyal ve aile yaşamını önemli ölçüde etkileyebilir.
Buna karşılık işverenin işin organizasyonu kapsamında, sözleşme ve mevzuat sınırları içerisinde yaptığı her vardiya düzenlemesi esaslı değişiklik olarak kabul edilmez. Değişikliğin iş sözleşmesinin kapsamını aşıp aşmadığı ve işçi aleyhine önemli bir sonuç doğurup doğurmadığı incelenmelidir.
3.5. Uzaktan Çalışma ve İşyerinde Çalışma Düzeninin Değiştirilmesi
Uzaktan çalışma veya işyerinde çalışma biçiminin değiştirilmesi de İş Kanunu’nun 22. maddesi bakımından değerlendirilmesi gereken konulardandır.
İşçinin işyerinde çalışırken sürekli uzaktan çalışmaya geçirilmesi ya da uzaktan çalışma esasına göre çalışırken işyerinde çalışmaya zorlanması, iş sözleşmesinde kararlaştırılan koşullara ve değişikliğin etkilerine göre esaslı değişiklik oluşturabilir.
Uzaktan çalışmaya ilişkin özel düzenlemeler de dikkate alınmalıdır. Bu nedenle yalnızca İş Kanunu’nun 22. maddesiyle yetinilmeyerek 10 Mart 2021 tarihli Uzaktan Çalışma Yönetmeliği hükümleri de değerlendirilmelidir.
4. İşverenin Yönetim Hakkı İle Esaslı Değişiklik Arasındaki Sınır
İşverenin yönetim hakkı, işin yürütülmesini ve işyerindeki çalışma düzenini belirleme yetkisini ifade eder. İşveren bu yetki kapsamında işin organizasyonuna ilişkin talimatlar verebilir ve işçinin iş görme ediminin yerine getirilme biçimini düzenleyebilir.
Ancak yönetim hakkı, iş sözleşmesinin esaslı unsurlarını tek taraflı değiştirme yetkisini kapsamaz.
Bu nedenle her çalışma düzenlemesinin İş Kanunu’nun 22. maddesi kapsamında değerlendirilmesi doğru değildir. Öncelikle yapılan değişikliğin işverenin yönetim hakkı kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmelidir.
Örneğin işçinin aynı görev tanımı içerisinde günlük iş dağılımının değiştirilmesi veya çalışma sürecinde bazı organizasyonel düzenlemeler yapılması, işçinin sözleşmesel konumunu olumsuz etkilemediği sürece yönetim hakkı kapsamında değerlendirilebilir.
Buna karşılık işçinin ücretinin düşürülmesi, esaslı görev değişikliğine tabi tutulması veya sözleşmede belirlenen işyeri koşullarının önemli ölçüde değiştirilmesi, yönetim hakkının sınırlarını aşabilir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 2026 tarihli kararında da yönetim hakkı kapsamında kalan değişikliklerin İş Kanunu’nun 22. maddesi anlamında esaslı değişiklik sayılmayacağını; buna karşılık iş sözleşmesinin esaslı unsurlarına müdahale eden ve sözleşmeyle kurulan dengeyi bozan değişikliklerin esaslı değişiklik olarak kabul edilebileceğini belirtmiştir (Yargıtay HGK, E. 2025/129, K. 2026/27, 28.01.2026).
5. İş Kanunu’nun 22. Maddesi Kapsamında Değişiklik Usulü
4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi, çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapılmasını belirli şekil koşullarına bağlamıştır.
Maddenin birinci fıkrasına göre:
“İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz.”
Bu düzenleme uyarınca esaslı değişikliğin işçiyi bağlayabilmesi için iki temel koşul bulunmaktadır:
- İşverenin değişiklik önerisini işçiye yazılı olarak bildirmesi.
- İşçinin değişiklik önerisini altı iş günü içerisinde yazılı olarak kabul etmesi.
Bu koşullar birlikte gerçekleşmediği takdirde değişiklik işçiyi bağlamaz.
5.1. İşverenin Yazılı Bildirim Yükümlülüğü
İşveren, çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapmak istediğinde bu durumu işçiye yazılı olarak bildirmelidir.
Yazılı bildirimde değişikliğin içeriği açık ve anlaşılır biçimde belirtilmelidir. İşçinin hangi çalışma koşulunun ne şekilde değiştirileceğini anlayabilmesi gerekir.
Örneğin işverenin işçiye yalnızca “çalışma düzeniniz yeniden düzenlenmiştir” şeklinde genel bir bildirimde bulunması yeterli olmayabilir. Değiştirilecek görev, çalışma yeri, ücret veya çalışma saatleri açıkça ortaya konulmalıdır.
Yazılı bildirim, değişikliğin kapsamının belirlenmesi ve işçinin kabul iradesinin sağlıklı biçimde ortaya konulması bakımından önem taşır.
5.2. İşçinin Altı İş Günlük Kabul Süresi
İşveren tarafından yapılan yazılı değişiklik önerisinin işçiyi bağlayabilmesi için işçinin bu öneriyi altı iş günü içerisinde yazılı olarak kabul etmesi gerekir.
Burada dikkat edilmesi gereken husus, altı iş günlük sürenin değişiklik önerisinin işçiye bildirilmesinden itibaren başlamasıdır.
İşçi, değişiklik önerisini kabul etmek zorunda değildir. İşçinin sessiz kalması veya yazılı kabul iradesini ortaya koymaması, değişikliğin kabul edildiği anlamına gelmez.
Ayrıca işçinin değişikliğe ilişkin yazılı kabulünün, işverenin bildirdiği değişikliğin kapsamıyla sınırlı olduğu unutulmamalıdır. İşçinin bir değişikliğe onay vermesi, işverenin daha sonra yapacağı farklı değişiklikleri de kabul ettiği anlamına gelmez.
5.3. İşçinin Değişiklik Önerisini Kabul Etmemesi
İşçi, işverenin esaslı değişiklik önerisini altı iş günü içerisinde yazılı olarak kabul etmezse değişiklik işçiyi bağlamaz.
Bu durumda işveren, işçinin mevcut çalışma koşullarını korumak veya İş Kanunu’nun 22. maddesinde belirtilen şartlarla iş sözleşmesini feshetmek seçenekleriyle karşı karşıya kalır.
İşçinin değişiklik önerisini kabul etmemesi tek başına iş sözleşmesinin feshi için geçerli neden oluşturmaz. İşverenin fesih yoluna başvurabilmesi için değişikliğin geçerli bir nedene dayanması veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunması gerekir.
İşveren, fesih kararını yazılı olarak açıklamalı ve bildirim sürelerine uymalıdır.
6. İşçinin Değişikliği Kabul Etmemesi Halinde İşverenin Fesih Hakkı
İş Kanunu’nun 22. maddesi, işçinin değişiklik önerisini kabul etmemesi halinde işverene belirli koşullar altında fesih imkanı tanımaktadır.
Buna göre işveren;
- Değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli neden bulunduğunu yazılı olarak açıklamalı,
- İş sözleşmesini feshederken bildirim sürelerine uymalı,
- Feshin geçerli nedene dayandığını ortaya koymalıdır.
Burada işverenin fesih hakkı mutlak ve sınırsız değildir. İşveren, değişiklik önerisinin reddedilmesini tek başına fesih gerekçesi olarak gösteremez.
Örneğin işletmenin ekonomik veya organizasyonel ihtiyaçları nedeniyle belirli bir görev pozisyonunun kaldırılması ve işçinin mevcut görevinde çalıştırılmasının objektif olarak mümkün olmaması, somut olayın koşullarına göre geçerli neden oluşturabilir.
Buna karşılık işverenin işçiyi cezalandırmak, iş sözleşmesini sona erdirmeye zorlamak veya işçinin haklarını ortadan kaldırmak amacıyla esaslı değişiklik önerisinde bulunması hukuka uygun kabul edilemez.
İşverenin fesih hakkını kullanması halinde işçi, iş güvencesi hükümlerinin uygulanma koşulları mevcutsa İş Kanunu’nun 18 ila 21. maddeleri çerçevesinde işe iade davası açabilir.
7. İşçinin Değişikliği Kabul Etmemesi ve İş Sözleşmesini Haklı Nedenle Feshetmesi
İşverenin çalışma koşullarında esaslı değişiklik yapması ve bu değişikliği İş Kanunu’nun 22. maddesinde belirtilen usule uygun gerçekleştirmemesi, işçi bakımından farklı hukuki sonuçlar doğurabilir.
Öncelikle usulüne uygun kabul edilmeyen değişiklik işçiyi bağlamaz. Bu durumda işverenin eski çalışma koşullarını sürdürmesi gerekir.
Ancak işverenin hukuka aykırı değişiklikte ısrar etmesi, işçinin ücretini eksik ödemesi veya işçinin sözleşmesel haklarını ihlal etmesi halinde işçinin haklı nedenle fesih hakkı gündeme gelebilir.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 24. maddesinin ilgili hükümleri uyarınca işverenin iş sözleşmesi hükümlerini uygulamaması veya işçinin ücretini kanun ya da sözleşme hükümlerine uygun biçimde ödememesi, somut olayın koşullarına göre işçiye haklı fesih imkanı sağlayabilir.
Özellikle işçinin ücretinin tek taraflı olarak düşürülmesi ve bu eksik ödemenin sürdürülmesi halinde işçinin İş Kanunu’nun 24. maddesi kapsamında haklı nedenle fesih hakkı değerlendirilmelidir.
Bununla birlikte işçinin haklı fesih hakkının doğup doğmadığı, değişikliğin niteliği, işverenin davranışı ve işçinin sözleşmesel haklarının ihlal edilip edilmediği birlikte değerlendirilerek belirlenmelidir.
8. Çalışma Koşullarında Değişikliğin Geçmişe Etkili Olarak Uygulanamaması
İş Kanunu’nun 22. maddesinin son fıkrasında tarafların anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebileceği; ancak çalışma koşullarında değişikliğin geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamayacağı açıkça düzenlenmiştir.
Bu hüküm uyarınca işveren, işçinin kabulünü almış olsa dahi değişikliği geçmiş döneme etkili olacak şekilde uygulayamaz.
Örneğin işçinin ücretinin 1 Eylül tarihinden itibaren azaltılması konusunda taraflar 15 Eylül tarihinde anlaşmışsa, değişikliğin 1 Eylül tarihinden itibaren uygulanması mümkün değildir.
Düzenlemenin amacı, işçinin geçmişte hak kazanmış olduğu ücret ve diğer çalışma koşullarına ilişkin menfaatlerinin sonradan yapılan anlaşmalarla ortadan kaldırılmasını önlemektir.
9. Çalışma Koşullarında Esaslı Değişiklikte İspat Yükü
Esaslı değişiklik uyuşmazlıklarında çalışma koşullarının başlangıçta nasıl belirlendiği ve sonradan ne şekilde değiştirildiği önem taşır.
Çalışma koşullarının belirlenmesinde iş sözleşmesi, ücret bordroları, personel yönetmelikleri, işyeri yazışmaları, puantaj kayıtları, işyeri uygulamaları ve tanık beyanları delil olarak kullanılabilir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, çalışma koşullarının tespiti ve işçi aleyhine esaslı değişiklik yapıldığı iddiası bakımından ispat sorununa dikkat çekmiş; işçi aleyhine esaslı değişiklik yapıldığının ispat yükünün işçide olduğunu belirtmiştir.
Bu nedenle işçinin, önceki çalışma koşullarını ve sonradan meydana gelen aleyhe değişikliği somut delillerle ortaya koyması önemlidir.
Bununla birlikte işverenin İş Kanunu’nun 22. maddesine uygun yazılı bildirim yaptığını ve işçinin değişikliği yazılı olarak kabul ettiğini ileri sürmesi halinde, bu hususların ispatı bakımından ilgili belgeler önem taşır.
İşverenin yazılı bildirim ve kabul sürecine ilişkin belgeleri düzenli biçimde muhafaza etmesi, ileride ortaya çıkabilecek uyuşmazlıkların çözümünde belirleyici olabilir.
10. Çalışma Koşullarında Esaslı Değişiklik İle İşletmesel Karar Arasındaki İlişki
İşveren, işletmenin ekonomik, teknolojik veya organizasyonel ihtiyaçları doğrultusunda işletmesel kararlar alabilir. İşletmesel kararlar, işyerinin yeniden yapılandırılması, bazı bölümlerin kapatılması, görev dağılımının değiştirilmesi veya iş gücü ihtiyacının yeniden belirlenmesi gibi sonuçlar doğurabilir.
Ancak işletmesel karar alınmış olması, işverenin çalışma koşullarında dilediği şekilde tek taraflı değişiklik yapabileceği anlamına gelmez.
İşletmesel kararın çalışma koşullarında esaslı değişiklik doğurması halinde İş Kanunu’nun 22. maddesindeki usule uyulması gerekir.
İşçi değişikliği kabul etmezse işverenin fesih yoluna başvurması gündeme gelebilir. Bu durumda işletmesel kararın gerçek, tutarlı ve iş sözleşmesinin devamını etkileyen bir nedene dayanıp dayanmadığı; feshin son çare olması ilkesi ve işverenin başka bir pozisyonda istihdam imkanının bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir.
Dolayısıyla işletmesel karar ile değişiklik feshi birbirinden ayrı değerlendirilmesi gereken, ancak uygulamada birbiriyle yakından ilişkili hukuki kurumlardır.
Çalışma koşullarında esaslı değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile işçinin sözleşmesel haklarının korunması arasındaki sınırın belirlenmesini gerektiren önemli bir iş hukuku kurumudur.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi, işverenin iş sözleşmesi, sözleşmenin eki niteliğindeki belgeler veya işyeri uygulamalarıyla oluşan çalışma koşullarında tek taraflı ve işçi aleyhine esaslı değişiklik yapmasını engellemek amacıyla düzenlenmiştir.
Bir değişikliğin esaslı olup olmadığı, yalnızca değişikliğin biçimine göre değil, işçinin çalışma koşulları üzerindeki gerçek etkisine göre belirlenmelidir. Ücretin veya ücret eklerinin azaltılması, işçinin görev ve unvanının önemli ölçüde değiştirilmesi, işyerinin değiştirilmesi ve çalışma düzeninin ağırlaştırılması bu kapsamda değerlendirilebilecek başlıca durumlardır.
İşverenin esaslı değişiklik önerisini yazılı olarak bildirmesi ve işçinin bu öneriyi altı iş günü içinde yazılı olarak kabul etmesi gerekir. İşçinin değişikliği kabul etmemesi halinde işverenin mevcut çalışma koşullarını sürdürmesi veya kanunda belirtilen şartlarla fesih yoluna başvurması mümkündür.
Sonuç olarak İş Kanunu’nun 22. maddesi, işverenin işletmesel ihtiyaçlarını tamamen ortadan kaldıran bir düzenleme olmayıp, bu ihtiyaçların işçinin sözleşmesel hakları gözetilerek karşılanmasını sağlayan bir koruma mekanizmasıdır. Uygulamada uyuşmazlıkların doğru çözülebilmesi için çalışma koşullarının başlangıçtaki içeriği, değişikliğin işçi üzerindeki etkisi, işverenin yönetim hakkının sınırları ve tarafların değişiklik konusundaki iradeleri birlikte değerlendirilmelidir.
Kaynakça:
- 4857 sayılı İş Kanunu
- 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu
- Uzaktan Çalışma Yönetmeliği, 10.03.2021 tarihli ve 31419 sayılı Resmi Gazete.(https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2021/03/20210310-2.htm)
- Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 23.01.2024, E. 2023/18900, K. 2024/878.
- Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 06.02.2024, E. 2023/18311, K. 2024/1589.
- Süzek, Sarper, İş Hukuku, Beta Yayınları.
- Çelik, Nuri / Caniklioğlu, Nurşen / Canbolat, Talat / Özkaraca, Ercüment, İş Hukuku Dersleri, Beta Yayınları.
İlginizi Çekebilecek Yazılarımız:
